پژوهشی در سرچشمه های علم بیان در شعر قرن چهارم

از آنجا که علوم بلاغی بویژه علم بیان از همان قرون اوّلیّه پیدایش شعر فارسی مد ّنظر شاعران بوده پس میتوان هر یک از مقاصد چهارگانه آن را در اشعار شاعران مختلف بررسی کرد. بحث اصلی این تحقیق بررسی مباحث علم بیان در اشعار ده تن از مشاهیر شاعران بی دیوان قرن چهارم هجری است.بیان علمی است که میتوان بوسیله آن یک معنی و مفهوم را به شیوه های مختلف ایراد کرد. در این تحقیق اشعار ده تن از مشاهیر شاعران بی دیوان قرن چهارم هجری مورد بررسی قرار گرفته سپس صور بیانی از جمله تشبیه، استعاره، کنایه و مجازهای موجود در اشعار آنها استخراج گردیده و در پایان هر مبحث مقایسه ای بین صوربیانی آنها با صور بیانی موجود در اشعار فردوسی انجام میگیرد تا از این طریق بتوان به نخستین سرچشمه های شعری فارسی دست یافت و به میزان گرایش این شاعران به علم بیان پی برد .