بررسی سبک شناسی قصاید میرزا احمد صبور کاشی

میرزا احمد صبور کاشی، از شاعران قرن سیزدهم هجری قمری و سبک بازگشت ادبی بشمار میرود؛ صبور کاشی از شعرای عهد فتحعلی شاه قاجار و از ندمای دربار بود، در خطّ و ربط و نظم و نثر و انشا و اخلاق فاضله مقامی عالی داشت. صبور کاشی از میان سبکهای شعر فارسی به سبک خراسانی روی آورده و در ساختن قصیده و غزل استادی بسیاری از خود نشان داده و در قصیده‌سرایی بیشتر پیرو سبک امیر معزّی بوده است. با توجّه به اهمّیّت قصاید صبور که بیشتر در مدح خاتم‌الانبیا ، ایمّه معصومین علیهم‌السّلام، و در مدح فتحعلی شاه قاجار و عبّاس میرزا سروده شده است؛ در این مقاله بر آنیم تا ویژگیهای سبک‌شناسی و نوآوریهایی را که شاعر در اشعارش بدانها توجّه داشته، در سه سطح زبانی، فکری و ادبی بررسی نماییم.