تاثیر مکتبهای زبان شناسانه در دستور نویسی زبان فارسی

دستور نویسی زبان فارسی، مراحل متعددی را پشت سر گذاشته و خصوصیات جغرافیای ایران، تاریخی ویژه را برای زبان و مردم آن رقم زده است؛ نخست اینکه ایرانیان با آنکه در تدوین اصول و قواعد صرف و نحو، زبان شناسی و حتّی بلاغت کهن زبان عربی نقشی کلیدی و انکارناپذیر داشته اند؛ درباره دستورنویسی کهن زبان فارسی، اثری مستقل به دست ما نرسیده است و نوشته هایی که در این زمینه برجای مانده، اغلب صبغه ترجمه ای دارند و یا این پیشداوری که همه زبانها، دارای ویژگیهای یکسانی هستند؛ نوشته شده اند.دیگر اینکه مکتبهای جدید زبان شناسی در روشهای دستورنویسی زبان فارسی که بیش از یک سده را پشت سرنهاده، اثر گذاشته اند. نگارنده در این مقاله کوشیده است زمینه ها و زاویه های تاثیر مکتبهای ساختگرا و گشتاری زایشی را در دستور نویسی و دستورنویسان زبان فارسی، بررسی و تحلیل کند.