تاثیرپذیری ابن حسام خوسفی در قصیده و غزل، از شاعران سبک خراسانی و عراقی

یکی از زمینه های مهم شناخت سبک هر شاعر بررسی تاثیرپذیری او از شاعران متقدم است. در تاریخ ادبیات ایران هر چه از آغاز شکل گیری ادب فارسی میگذرد تاثیرپذیری شاعران از سبک گویندگان پیشین بیشتر هویدا میشود. این امر در شعر قرن نهم با توجه به بازماندن شعر فارسی از نوآوری و نوزایی و رکود نسبی حاکم بر بازار ادبیات و در نتیجه توجه بیش از پیش شاعران به طرز سخن پیشینیان، بسیار چشمگیر و گسترده میشود. ابن حسام خوسفی(م: 875) شاعر برجسته و شیعه مذهب قرن نهم، از جمله شاعرانی است که در سبک سخن خویش به ویژه در قالب قصیده و غزل به استقبال و اقتفای شاعران سبک خراسانی و سبک عراقی رفته است و بخش بزرگی از خلاقیت هنری وی از رهگذر این امر مجال بروز یافته است. بررسی میزان و شیوه تاثیرپذیری شاعر از اسلوب سخن شاعران متقدم موضوع پژوهش حاضر است. این پژوهش نشان میدهد که یکی از دل مشغولیهای اصلی ابن حسام در سبک شاعری خویش، تامل و تعمق پیوسته در دواوین شاعران برجسته پیشین چون رودکی، فردوسی، ناصر خسرو، مسعود سعد، خیام، سنایی، انوری، ظهیر فاریابی، خاقانی، نظامی، عطار، کمال الدین اسماعیل، مولوی، فخرالدین عراقی، سعدی، حسن کاشی، خواجو، سلمان،حافظ و کاتبی نیشابوری بوده است و اثرپذیری وی بیشتر در زمینه وزن و قافیه و ردیف،مضمون و گاه درج اشعار آنان در ضمن شعر خویش است. نتایج این تحقیق مربوط به قصاید غزلیات ابن حسام است و مثنوی خاوران نامه او منظور نشده است.