بررسی سبک مثنوی طاقدیس

یکی از آثار ادبی که کمتر مورد توجه قرار گرفته و مربوط به دوره بازگشت ادبی است، مثنوی طاقدیس است. فهم این اثر به دلیل وجود تعداد زیادی از لغات عربی دشوار و واژه های نامانوس فارسی کهن، برای عموم کمی مشکل به نظر میرسد. سبک آن تمایل به دو سبک خراسانی و عراقی (دوره بازگشت) دارد. در این مقاله سعی شده است سبک مثنوی طاقدیس – با توجه به محدودیت صفحات – از هر یک از سطوح سه گانه فکری، زبانی و ادبی فقط با یک شاخص بررسی شود. (در سطح فکری، ویژگی محتوا، در سطح زبانی، حوزه لغات و در سطح ادبی، مقوله تشبیه). از جمله نکات مهمی که میتوان به آن اشاره کرد، تاثیرپذیری طاقدیس از مثنوی مولوی است. از ویژگیهای بارز سبک طاقدیس، استفاده فراوان از آیات و روایات و همچنین آرایه تلمیع است.