صفتهای شاعرانه مشک و نافه در متون نظم فارسی

مشک و نافه به سبب کاربرد های گوناگونی که در زندگی ایرانیان داشتند، بازتاب چشمگیری در ادبیات پارسی یافتند. برای نمونه، شاعران که به محیط پیرامون خود توجه فراوانی میکردند، برای توضیح دادن پندار های خود و نیز ساختن تصویر های خیالی، مشک و نافه را همچون بسیاری از ماده های دیگر در سروده های خود به کار بردند و به این منظور، میان برخی ویژگیهای اصلی مشک و نافه، و شماری از ویژگیهای انسان، همانندیهایی غیر واقعی یافتند و صفتهای شاعرانه چندی به آنها نسبت دادند. این استفاده از مشک در کاربرد های شاعرانه و ادبی، در دوره های گوناگون و با توجه به سبک شاعران، متفاوت است. در این پژوهش افزون بر توضیح این موارد، به شرح و توصیف شکل مشک و نافه و برخی کاربرد های آن که در ساختن این کاربرد های شاعرانه موثرند نیز پرداخته شده است.