بررسی و تحلیل «حمله حیدری» از دیدگاه ویژگیهای سبکی و خصایص بدیعی و بیانی

«حمله حیدری»، سروده «راجی کرمانی»(متوفی1261 ه .ش) یکی از منظومه های «حماسی دینی» فارسی است که ضمن تاثیرپذیری کامل از سبک حماسی، ابزار و شگردهای کارآمد بیانی، ادبی و بدیعی را در خدمت تعبیری دیگرگون از روایتی تاریخی میگیرد و با ایجاد جاذبه ای نو و متفاوت (تمهید فضایی حسی و خیالی) مخاطب را به بازخوانی حقیقتی کهن و انگاره ای درونی فرا میخواند.هدف اصلی از این نوشتار آن بوده است که ضمن تامل در شیوه خاص این اثر، شگردها و تعابیر «راجی» از چشم انداز بیانی، ادبی و سبکی مورد بررسی و مداقه قرار گیرد و در نهایت به سوال اصلی و محوری پژوهش: «شیوه ها و شگردهای ادبی راجی در بیانی دیگرگون از حقیقتی کهن در چه مواردی خلاصه میشده است؟» پاسخگو شود.نتایج نهایی تحقیق بر توفیق و ابتکار عمل راجی در بهره گیری از صورخیال، براعت استهلال، برخی از ویژگیهای آوایی، لغوی، صرفی و نحوی نسبتاً بدیع و تاکید بر لغات و تعابیر حماسی، جهت نیل به اهداف راوی صحه میگذارد.