تحلیل اشعار رودکی و خیام با نگاه روانشناسی زبان

بر اساس یافته های روانشناسی و رابطه زبان و شناخت ،انسان در اوان زندگی ابتدا توانایی درک مفهوم و دسته بندی های چهار رنگ اصلی از قبیل آبی،سبز،زرد و سرخ را کسب میکند و سپس اسمهای مرتبط با این رنگها را استفاده میکند. بحث زبان و تفکر و یا زبان و شناخت و چگونگی تقدم و تاخر هر یک از این دو از بدو تولد و در طول دوران زندگی از مباحث جدی در روانشناسی زبان است که صاحبنظران بزرگی همچون اشتاین برگ،اسکینر،بلومفیلد،آزگود،ویگوتسکی،ادوارد ساپیر،ورف،برونر،پیاژه و چامسکی به آن پرداخته اند.اگر زبان متاثر از این عوامل باشد پس باید بتوان با استناد بر شواهد زبانی به عنوان داده های عینی و ملموس به ردیابی نوع نگرش و تفکر و شخصیت نویسندگان دست یافت،زیرا زبان دستمایه باز آفرینی جهان هستی است به آنگونه که خالق اثر جهان را میبیند. به قولی از قدیم گفته اند:از کوزه همان برون تراود که در اوست. لذا در این تحقیق نگارندگان درصدد هستند که با استفاده از داده های زبان شناسی که در غالب رنگ واژه ها و دیگر انواع واژگان موجود در رباعیات خیام(حدود 293 رباعی) و دیوان اشعار رودکی (بالغ بر 1000 بیت)که از تراوشات فکری این دو شخصیت شهیر ایران زمین است و حکایت از نگاه آنها به هستی است به کشف،توصیف و تحلیل فکری این دو شاعر بپردازند.تحقیق حاضر جهت آزمون این فرضیه بر آمده است که بنظر میرسد که رودکی و خیام دارای تفکر اپیکوریسم درباره جهان هستند و شاخصهای سنجش داده های زبانی،طبقه بندی روانشناسی رنگ ماکس لوشر می باشد.