اسلوب حکایت پردازی در هفت اورنگ جامی

هفت اورنگ جامی یکی از مهمترین آثار کلاسیک ادبیات فارسی است که سرشار از قصّه ها و داستانهای تعلیمی و تمثیلی میباشد. هرچند هدف جامی از سرودن حکایات و قصّه ها، بیان پیام و القای نتیجه تعلیمی، اخلاقی و ملموس ساختن مفهوم ذهنی و انتزاعی میباشد. امّا از تامّل در ساختار هنری و سبک و شگردهای روایی حکایات و قصّه ها نیز نباید غافل شد. چرا که هریک از آثار ادبی فارسی، دارای اصالت سبکی ساختاری مخصوص بخود بوده و شناخت و پژوهش بر روی آثار ادبی متناسب با شرایط و مقتضیّات هر دوره، یک امر ضروری و لازمه ورود به دنیای گسترده این آثار و دریچه برای شناخت سراینده میباشد. در این مجال سعی بر این است تا ویژگیها و الگوهای ساختاری حکایات هفت اورنگ تبیین شده و عناصر روایی چون طرح، ویژگی شخصیّتها، تعداد شخصیّتها مورد بررسی قرار گیرد تا گامی در جهت شناخت اجزای سازنده ساختمان حکایات و سبک شناسی آنها برداشته شود.