جایگاه حصر و قصر (اختصاص) در شعر قیصر امین‌پور

این مقاله گامی در جهت بازبینی و جایگاه حصر و قصر به عنوان یکی از فصول مهم فنّ معانی و رویکردهای بلاغی تاثیرگذار در تحلیل متون است. در علم معانی، اختصاص یعنی حصر کردن چیزی یا کاری در کسی، یا انفراد و انحصار کسی یا چیزی به کاری یا امری. در این بین رویکردها و اغراض حاصل از کاربرد حصر و قصر در متون ادبی و مجموعه شاعران در تحلیلی جامع و مانع ارزشمند و فاخر است؛ براین اساس حصر و قصر قابلیت بلاغی مشترکی میان گوینده و مخاطب اوست این قابلیت برای گوینده روشن کردن و القای تفکّر درونی اثرش میشود و برای مخاطب باعث تحلیل و فهم محتوای اثر میگردد. شعر قیصرامین‌پور به دلیل کاربرد مضامین نو و ظرافت‌های شعری از این منظر (حصر و قصر) مورد تحلیل و بررسی قرار گرفته است.