تطبیق مبانی فکری شعر دوره های خراسانی و عراقی با توجّه به استفاده از خرقه و دستار

آشنایی با فرهنگ و تمدّن یک ملّت، همواره مستلزم بررسی و تحقیق در مورد تمام پدیده های اجتماعی و فرهنگی آن ملّت است. لباس که یکی از پویاترین نمونه های حیات فرهنگی جامعه به شمار می آید، عامل مهمّی برای تحقیق در مورد فرهنگ، تاریخ و تمدّن یک جامعه است.پوشاک در کنار ضرورتهای دیگری مانند غذا، مسکن و... از نیازهای اصلی بشرمحسوب میگردد. در واقع لباس خانه ای در مقیاسی کوچک تر برای بشر است که پیوسته آن را همانند پوست همراه خود دارد و ضمن حفظ و صیانت بدن، میتواند در آن سلیقه شخصی خود را نشان داده، آرمانها و امیدهای خود را از طریق آن بیان کند. شیوه‌های استفاده از پوشش خرقه و دستار، در دوره‌های مختلف شعر فارسی، هم از جنبه ادبی در تصویرسازیها، استعارات وکنایات شاعرانه قابل تعمّق و تامّل است و هم از جنبه اجتماعی، عرفانی و جغرافیایی، به جهت کاربرد آن در معنای حقیقی و حفظ فرهنگ، آداب و رسوم موجود در جامعه جای بحث و بررسی دارد. در این مقاله ضمن اینکه بطور اختصار تاریخچه لباس آورده شده است؛ شواهد شعری موجود در دیوان شعرای دو دوره خراسانی و عراقی از جنبه‌های فوق الذکور مورد بحث و بررسی قرار گرفته است.