سبک شعری غزلهای جهان ملک خاتون

جهان ملک خاتون، دختر جلال الدین مسعود شاه، متخلص به جهان از شاعران نیمه دوم قرن هشتم هجری در شیراز بود. اشعار وی بالغ بر15937 بیت شامل: قصیده، ترجیع بند، قطعات، غزلهای متعدّد و رباعیات است.غزلهای «جهان» از نظر ساختمان بیرونی و نه از نظر درونمایه فلسفی، متاثّر از غزلهای حافظ و از نظر زبانی ساده و به دور از تصنّع است؛ ولی آرایه هایی؛ چون: تشبیهات تفضیل، استعاره مصرحه، کنایه از فعل و ایهام در میان آنها قابل توجّه است. بسامد کلماتی چون: زلف، سروناز و شاه و گدا در میان اشعار وی زیاد است. از جهت درونمایه، مهمترین ویژگی شعر جهان ملک خاتون زنانه بودن آن است. جهان ملک بی هیچ پرده پوشی آنچه را که احساس حکم میکند، سرشار از شور و شیدایی به رشته کلام در می آورد. همچنین تضادّ عقل و عشق، باور به تقدیر، عشق عهد الست و شکواییه از جمله نکات برجسته دیوان اوست.نگارنده در این مقاله سعی دارد تا غزلهای جهان ملک خاتون را از نظر سبک شناسی زبانی، ادبی و فکری تحلیل کند.