نقد و تحلیل اشعار هاتفی خرجردی جامی بارویکرد سبک شناسانه

عبدالله ‌هاتفی، نظیره‌گوی مشهور عهد‌ تیموری، به تقلید از«خمسه» نظامی و «شاهنامه» فردوسی، چهار مثنوی سروده است؛ این مثنویها همانند اکثر آثار قرن نهم به لحاظ زبانی از ویژگی به اصطلاح «دو شخصیّتی سبکی» برخوردارند.اگر از «شخصیّت عاریتی و تقلیدی» این آثار بگذریم، «شخصیّت واقعی» آنها تمامی خصایص زبانی و سبکی عصر خود را از قبیل: مضمون‌آفرینی، ادبیات کوچه‌بازاری، تمثیل، رواج فرهنگ و لغات ترکی و مغولی، باریک‌اندیشی و گسترش افکار مربوط به تشیّع که مقدمات ظهور سبک بعدی (هندی) را نشان میدهد، انعکاس داده است.وجود «ُبنمایه های» جدید مثل: واژه «عینک» و تصاویر بدیع و منحصر بفرد، که حاکی از نگاههای تازه است، در کنار واژه‌های نادر و نایابی مثل «کَیبُر»،«کَت» و «غُرُنبش»... ارزش این آثار را به لحاظ ادبی و لغوی قوت بخشیده است.مقاله حاضر با نقد و تحلیل آثار هاتفی وتقسیم آنها به لحاظ ارزشی به سه ساحت «تاریک»، «خاکستری» و «روشن»،سعی دارد ضمن اشاره به برخی کاستیها،به برجستگیهای ادبی، لغوی و بالاخص سبکی آنها بپردازد.