بررسی آثار ثنایی مشهدی با تکیه بر جنبه های سبک شناسی

خواجه حسین بن غیاث الدین محمد مشهدی متخلص به ثنایی(متوفی 996 ه .ق) از قصیده سرایان برجسته قرن دهم هجری است . وی بخشی از دوران زندگی خود را در ایران و بخش دیگر را در هند گذرانده است. خواجه حسین شاعر عصری است که شعر فارسی در حال گذر از دوره ای به دوره دیگر است ازاین رو برخی از پژوهشگران او را از شعرایی میدانند که در تغییر سبک تاثیری بسزا داشته است. ازثنایی مشهدی دیوان، اسکندر نامه، ساقی نامه و نامه ای در درست است که هیچکدام به چاپ نرسیده است. این مقاله ضمن مروری بر آثار ثنایی به بررسی ویژگیهای سبک شناسی زبانی و ادبی شعر وی پرداخته و با توجه به شعر معاصران او تاثیر ثنایی را در تغییر سبک از عراقی به هندی مورد بررسی قرار داده است .