ساختار حکایات مربوط به امامان معصوم (ع) در کیمیای سعادت با محوریت شخصیت

اساس کار غزّالی در کیمیای سعادت به عنوان اثری تعلیمی – عرفانی بیان نکات اخلاقی و الهی با بهره گیری از حکایت است و هدف نویسنده از ذکر حکایت نه القای لذت از طریق داستانپردازی بلکه تنها بهانه ای برای بیان موثر پیام و درونمایه مورد نظر به بهترین و ساده-ترین وجه است. به همین دلیل مولف به روشی موجز و مختصر از ظرفیتها و عناصر داستان بهره برده است. از آنجا که شخصیت امامان معصوم(ع) تاریخی و واقعی هستند، در نتیجه شخصیت پردازی غزّالی از آنها بیش از آنکه زاییده ذهن او باشد بر اساس واقعیت است. در حقیقت کار وی جستجو در احادیث و روایات و سپس گزینش و پردازش آنها به صورت حکایت بوده است. سوالی که در اینجا مطرح میگردد این است که: در حکایات مربوط به امامان معصوم که بخش مهمی از داستانهای کیمیا را تشکیل میدهد، چه میزان عناصر و ساختار داستانی امروزی دیده میشود و شگردهای غزّالی در شخصیت پردازی تا چه اندازه به شیوه نویسندگان روزگار ماست؟