بررسی دیدگاه مفسرین و فلاسفه درباره آیه نور و مقایسه آن با نظر صفی‌علیشاه در تفسیر منظوم قرآنی

زمینه و هدف: مفسران قرآن در طول قرنها تجارب اصیل عرفانی و دیدگاه های خود را در خصوص آیات قرآن با نگاهی تاویلی بیان کرده اند.یکی از جمله آیات مورد توجه مفسران آیه نور می باشد که در تفسیر منظوم قرآن کریم از صفی‌علیشاه با نگاه وحدت وجودی مورد توجه قرارگرفته است. هدف اصلی این مقاله تحلیل و بررسی آیه نور در عرفان با تکیه بر تفسیر منظوم صفی‌علیشاه است. روش پژوهش: روش پژوهش در این مقاله، توصیفی تحلیلی بر مبنای مطالعات کتابخانه ای و داده کاوی بروش اسنادی بر مبنای تفسیر منظوم صفی‌علیشاه و تکیه بر مبحث نور در سوره مبارکه نور می اشد. یافته های پژوهش: بر اساس تفسیر منظوم صفی‌علیشاه واژه نور، واژه کلیدی و اصلی در جهت یافتن دلالت معنایی است که شاعر مدنظر دارد. بر اساس تفسیر صفی‌علیشاه، نور رمزی از اتحاد با حضرت حق است که بیان‌کننده اندیشه وحدت وجودی شاعر است. نتایج پژوهش: بنا بر تجارب عرفانی و روحانی صفی‌علیشاه، نور بر حقیقت حق دلالت دارد که مقابل ظلمت است و یکی از اسم های خداوند است. صفی‌علیشاه در تحلیل اطلاق نور بر خداوند ضمن رویکرد وجودشناختی و معرفتی به اندیشه وحدت وجودی ابن‌عربی توجه دارد.