واکاوی و تحلیل انواع پیکرگردانی و دگردیسی در داستانهای عامیانۀ «بهار دانش»

هدف و زمینه: بهار دانش از افسانه های عامیانه و کهن هندی، نوشتۀ عنایت الله کَنَبوِه لاهوری(1088ه.ق.)، فصل مشترک داستانهای عامیانه و ادبی به شیوۀ داستان‌پردازی هندی و داستان در داستان است. پیکرگردانی(انسان به انسان، انسان به حیوان، انسان به موجودات وهمی، حیوان به حیوان و...) یکی از بنمایه های تکرارشونده در قصه های این کتاب است که با درونمایه هایی چون تغییر شکل، طلسم و جادو، تجسّد در حالت تغییر شکل، آگاهی به علم خلع بدن و نقل روح از کالبدی به کالبد دیگر در سراسر فضای داستانها پدیدار است. تنوّع فرهنگی حوزۀ وسیع ادبیات آیینی در هند، باعث پیدایی مجموعه ‌ای غنی از داستانهای عامیانه شده که وقوع امور خارق‌العاده در آنها امری رایج است؛ لذا در افسانه ها با موجوداتی مواجهیم که ناگهان دگرگون میشوند، دگردیسی میکنند، به اموری فراتر از قدرت طبیعی انسان میپردازند و همانند آینه ای آمال دست‌نیافتنی تودۀ مردم هند را آشکار میسازند. انواع پیکرگردانی در افسانه های عامیانۀ بهار دانش، با هدف واکاوی و تحلیل کارکرد صورت گرفته است. روش مطالعه: این پژوهش به شیوۀ توصیفی- تحلیلی و بر مبنای چهارچوب نظری تحقیق و با استفاده از روش گردآوری اطلاعات بصورت کتابخانه ای انجام پذیرفته است. یافته : انواع پیکرگردانی در افسانه های عامیانۀ بهار دانش، دایره ای وسیع از استحالۀ انسان، جانوران، دیوان، پریان و اعمال و گفتار آنان را در بر میگیرد بویژه درگونه هایی که عنصر خیال و وهم در هم آمیخته، ایده دگردیسی انسانها را مطرح میکند، رهیافتی بسوی ظرفیتهای غنی خیال پردازی در تقابل با پدیده های طبیعی قابل تصوّر است. نتیجه گیری: درحکایات بهار دانش، بخش بزرگی از باورهای اسطوره ای، اعتقاد به حلول و تناسخ، رگه هایی از آیین ودا، نیروهای جادویی ارباب معرفت و برهمنان هندی در روایات عامیانۀ آنان به زبان فارسی، در آن بازتاب یافته است.