تحلیل سبک روایی داستان پست مدرن فارسی بر اساس الگوی نشانه معناشناسی گریماس (مطالعۀ موردی داستان کریستین و کید و شازده احتجاب از هوشنگ گلشیری)

زمینه و هدف: یکی از نظریه پردازان ساختارگرا، آلژیر داس ژولین گریماس[1] زبان‌شناس اهل لیتوانی است که از معروفترین نظریه پردازان معناشناسی در حوزۀ روایت شناخته شده است. هدف پژوهش حاضر بررسی نظام نشانه معناشناسی گریماس در دو اثر برجستۀ گلشیری میباشد. روش پژوهش: روش انجام تحقیق حاضر، توصیفی- تحلیلی بر مبنای مطالعات کتابخانه ای است که با تکیه بر رویکرد نشانه معناشناسی گفتمانی گریماس، به بحث و بررسی خواهد پرداخت. جهت دستیابی به اهداف پژوهش دو داستان کریستین و کید و شازده احتجاب بصورت کامل مطالعه شده است. یافته های پژوهش: رمان کریستین و کید و شازده احتجاب بدلیل ساختار روایی پیچیده و برخورداری از مولفه های پست مدرنیستی مانند عدم قطعیت، زمان‌پریشی و در هم آمیختن دنیای واقعی با جهان ذهنی راوی (نویسنده) قابلیت خوانش از منظر الگوی گریماس را دارد. نتایج پژوهش: رمان کریستین و کید با تاکید بیشتر نویسنده بر جنبه های عاطفی، روحی و درونی شخصیتهای داستانی از جمله راوی و کریستین، رویکردی از الگوی شوشی (عاطفی) را بخوبی در خود هویدا ساخته است؛ در رمان مذکور تاکید و توجه گلشیری بر عوامل عاطفی و حسی ادراکی سبب ایجاد نوعی کنش عاطفی میان راوی و کریستین شده است و در رمان شازده احتجاب خویشکاری و تاکید اصلی نویسنده بر نشان دادن کنشهای کنشگران اصلی اعم از کنشگران حاضر در داستان و زنجیرۀ روایی تقابلی میان این شخصیت‌هاست.