شگردهای دستوری و بلاغی توصیف (تصاویر تشبیهی و استعاری) در قصاید امیری فیروزکوهی

زمینه و هدف: توصیف نوعی از کنش زبانی است که در بسیاری از گفتمانها از جمله شعر میتواند حضور و بروز داشته باشد. شاخصه ها و ویژگیهای ظاهری توصیف این امکان را بخوبی فراهم می‌آورد که شاعر بتواند از گزاره های توصیفی بخوبی در شعر خویش بهره بگیرد. هدف اصلی این جستار نشان دادن انواع توصیف دستوری و بلاغی در قصاید امیری فیروزکوهی میباشد. روش مطالعه: این جستار گزارشی است از یک تحلیل بنیادین، نظری و اسنادی بروش توصیفی تحلیلی که بر مبنای مطالعات کتابخانه ای انجام گرفته است. در این پژوهش کوشش شده تا شواهد و نمونه های کافی از قصاید امیری فیروزکوهی مورد استناد و تحلیل قرار گیرد. یافته های پژوهش: در قصاید امیری فیروزکوهی با انواع توصیف از شرایط جامعه محیط پیرامون، اوضاع اجتماعی، روحیات شاعر، توصیف دوستان و بستگان در کنار گزاره های توصیفی بلاغی و دستوری مواجه هستیم. شاعر از این گونه توصیفات نه تنها بمنظور تزیین کلام، بلکه در جهت هنری ساختن آن بهره گرفته است. نتیجه گیری: امیری فیروزکوهی در میان انواع گزاره های توصیفی، توصیف امور انتزاعی چون غم، اندوه، درد و آلام بیماری، مرگ عزیزان، یادکرد دوستان و همراهان و فقدان آنها را بیشتر از وصف طبیعت مورد توجه قرار داده است. در میان امور توصیفی از نوع دستوری کاربرد انواع صفت، جملههای موصولی و قیدها در مقام توصیف مورد توجه شاعر میباشد و از میان دو کارکرد بلاغی اصلی تشبیه و استعاره، توجه بیشتر شاعر به تشبیه مفصل، موکد، بلیغ و تشبیه محسوس به محسوس است. استعاره چندان شاخصۀ توصیفی حائز اهمیتی در قصاید شاعر نمیباشد.