بررسی و تحلیل کارکرد بزمها در داستانهای هزار و یک شب و سمک عیار از دید جامعه پذیری

زمینه و هدف: جامعه پذیری به روندی گفته میشود که هر فرد در طول زندگی خود تجربه میکند و بر اساس آن، با مجموعه ای از ارزشها، عرفها و هنجارها آشنا میشود و با نظرداشت آن، نقشهای گوناگونی را در جامعه میپذیرد. این مقوله نمودهای بارزی را در شخصیت فرد جامعه پذیر به وجود می آورد و در برابر، اگر این فرایند بدرستی انجام نشود، از او فردی جامعه گریز پدید می آورد. در فرهنگ ایرانی، راه های متنوعی برای جامعه پذیر کردن افراد وجود دارد که برگزاری بزمها و مجالس شادی از آن جمله است. بخشی از این فرهنگ دیرینه در کتابهای هزار و یک شب و سمک عیار منعکس شده است. این مقاله با هدف بررسی کارکرد بزمها با عنایت به مفهوم جامعه پذیری در آثار مذکور نوشته شده است. روش مطالعه: این پژوهش با استناد به منابع کتابخانه ای و روش توصیفی-تحلیلی نوشته شده است. یافته ها: نتایج تحقیق نشان میدهد که در جریان برگزاری بزمها مواردی چون انتقال فرهنگ، شکوفاسازی توانمندیها، نهادینه سازی ارزشها و هنجارها، آموزش مهارتها و نقشها، ایجاد همبستگی بینافردی و پایداری نظام اجتماعی بعنوان اهداف جامعه پذیری مشاهده شده است. نتیجه گیری: در مجموع، اگرچه بزمها در سطح روساخت برای ترویج شادمانی بوده، در ژرفساخت با هدف تقویت مناسبات بینافردی برگزار میشده است.