سبک‌شناسی سروده‎های سید حسن غزنوی

زمینه و هدف: یکی از مهمترین زمینه هایی که در سبک مطرح میشود، مسئلۀ ساختار و شاخصه های زبانی، ادبی و فکری یک اثر است. سید حسن غزنوی از شاعران قرن ششم هجری است. هدف اصلی نگارندگان این پژوهش، بررسی ویژگیها و شگردهای سبکی این شاعر در سه سطح زبانی، ادبی و فکری است تا مهمترین شاخصه های سبکی این شاعر مورد توجه قرار گیرد. روش مطالعه: اطلاعات مربوط به این پژوهش با استفاده از شیوۀ کتابخانه ای و روش توصیفی-تحلیلی فراهم آمده است، ضمن اینکه به جنبۀ آماری توجه شده و جدول بسامدی ترسیم شده است. یافته‎ها: زبان شعر سید حسن غزنوی ساده، بدون ابهام و پیچیدگی است و اوزان و قوافی و ردیفهای خوش‌آهنگ به کار برده است. در سطح ادبی میتوان به مهارت شاعر در کاربرد انواع صور خیال بویژه تشبیه و تناسب اشاره کرد. در سطح فکری نیز میتوان گرایش شاعر به عشق، مدح، حمد خداوند و ستایش اولیای دین، اندرز، عرفان، و بازتاب مسائل اجتماعی و تاریخی را مشاهده نمود. نتیجه گیری: نتیجۀ بررسی سبک دیوان حسن غزنوی بیانگر این است که شاعر در سطوح سه گانۀ زبانی، ادبی و فکری بسیار موفق عمل نموده است. بیش از نیمی از دیوان سید حسن غزنوی به قصیده اختصاص یافته است؛ بنابراین میتوان وی را شاعری قصیده سرا به شمار آورد.