معرفی، بررسی و تحلیل سبکی نسخ خطی «سبع سنابل» میرعبدالواحد بلگرامی

زمینه و هدف: میرعبدالواحدبن ابراهیم‌بن قطب الدین‌بن ماهرو بلگرامی از علمای متبحر و صوفی‌مشرب هندوستان است که مشرب عرفانیش چشتیه بوده و کتاب «سبع سنابل» از آثار وی است. هدف پژوهش در این مقاله، معرفی، بررسی و تحلیل سبکی نسخ خطی «سبع سنابل» است. تصحیح نسخه های خطی و احیای این متون از مهمترین و بنیادیترین حوزه های تحقیق زبان و ادبیات فارسی است. روش مطالعه: این مقاله به شیوۀ سندکاوی و کتابخانه ای و به روش توصیفی تحلیلی انجام شده است. همچنین ضمن معرفی نویسنده، آثار، مبانی فکری و عرفانی وی، نسخۀ خطی «سبع سنابل» بطور مشروح معرفی شده و ازلحاظ سبک شناسی نقد و بررسی شده است. یافته ها: نویسنده در انشای این اثر بسیار تحت تاثیر زبان عربی بوده است. بسامد بالای واژه های عربی، عربی مآبی و تقلید از سیاق زبان عربی در نوشتن جملات فارسی بر این امر صحه میگذارد. ازلحاظ فکری، نویسنده بیش از هرچیز به آداب، اندیشه ها و مبانی فکری طریقت چشتیه پرداخته است. ازلحاظ زیبایی‌شناسی و کاربرد آرایه های ادبی اما خیلی موفق عمل نکرده و بسامد آرایه ها و صور بلاغی از جمله کنایه، تشبیه، استعاره و انواع جناس در این متن بسیار کم است. نتیجه گیری: بلگرامی به استفاده از مشخصات زبان قدیم علاقه نشان داده است و بسیاری از مظاهر زبان فارسی کهن را میتوان در سبع سنابل مشاهده کرد. از سویی دیگر آمیختگی بیش از حد زبان این اثر با زبان عربی، گاه فهم متن را دشوار میکند. باوجوداین در بخشهایی از متن، بویژه در نقل حکایات، زبان رو به سادگی رفته است. جز در دیباچه و موارد معدودی در متن اصلی، با غنای صنایع بلاغی در نثر این اثر مواجه نیستیم؛ گرچه حدود 600 بیت در این اثر آمده است که این فراوانی گاه موجب پریشانی و پراکندگی فکر و نظم و انسجام مطالب میگردد.

introduction, review and stylistic analysis of the seb’e sanabel manuscripts by mir abd al-vahed belgrami

background and objectives: mir abdul wahed ibn ibrahim ibn qutbuddin ibn mahro belgrami is one of the most experienced and sufi scholars in india whose mystical teacher is chishti and the book sab’e sanabel is one of his works. the purpose of this article is to introduce, study and analyze the style of sabea sanabel manuscript. correction of manuscripts and revival of these texts is one of the most important and fundamental fields of research in persian language and literature.methodology: this article has been done in a descriptive-analytical method by document and library methods. also, while introducing the author, his works, intellectual and mystical foundations, the manuscript of sab’e sanabel has been introduced in detail and has been criticized in terms of style.findings: the author has been very much influenced by the arabic language in composing this work. this is confirmed by the high frequency of arabic words, arabic, blue, and imitation of the context of the arabic language in writing persian sentences. intellectually, the author has paid more attention to the customs, thoughts and intellectual foundations of the chishti way than anything else. in terms of aesthetics and use of literary arrays, however, it has not been very successful and the frequency of arrays and rhetorical forms such as irony, simile, metaphor and all kinds of puns in this text is very low.conclusion: belgrami has shown interest in using the characteristics of the ancient language and many manifestations of the ancient persian language can be seen in sab’e sanabel. on the other hand, the excessive mixing of the language of this work with the arabic language sometimes makes it difficult to understand the text. nevertheless, in some parts of the text, especially in the narration of anecdotes, the language has become simple. except in the preface and a few cases in the original text, we do not encounter the richness of rhetorical industries in the prose of this work; although there are about 600 bits in this work, this frequency sometimes causes confusion and scattering of thought and order and coherence of the content.