تصورات استعلایی و نمودهای آن در غزلیات بیدل دهلوی و اشعار سهراب سپهری

زمینه و هدف: در نگرش بیدل دهلوی و سهراب سپهری، یک حقیقت مطلق وجود دارد و همۀ پدیده های طبیعی عالم مادّی، تجلّی همان یک حقیقت میباشد. عالم روحانی و آن حقیقت برتری که شاعر خواهان رسیدن به آن است در قالب نمادهای استعلایی بیان میشود. ازآنجاکه استفادۀ فراوان بیدل دهلوی و سهراب سپهری از این نمادها، فهم شعرشان را دشوار کرده است، نوشتار حاضر با هدف برطرف کردن بخشی از ابهامات موجود در شعر این دو شاعر، نمادهای استعلایی موجود در دیوان غزلیات بیدل و مجموعه اشعار سپهری را که جنبۀ استعلایی دارند، مورد بررسی قرار میدهد. در کنار تحلیل محتوایی، زیبایی شناسی این نمادها نیز از هدفهای پژوهش حاضر است. روش مطالعه: این پژوهش براساس شیوۀ توصیفی تحلیلی انجام شده است. یافته ها: نمادهای استعلایی در غزلیات بیدل و شعر سپهری، ریشه در طبیعت دارند. بدین ترتیب که طبیعت و مظاهر آن به حقیقت مطلق (خداوند) منتهی شده و ما را به خداشناسی رهنمون میشوند. نتیجه گیری: اندیشه های استعلایی بیدل در دیوان غزلیات بصورتی است که بسیاری از تصاویر در وضعیتی متناقض با یکدیگر پدید آمده اند. استعلا در غزلیات وی، خصلتی نفسانی و عارفانه دارد و او از صفا دادن به نفس و دل و زدود‌ن بدیهای نفس امّاره و رذیلتهای اخلاقی سخن میگوید تا به عروج، زندگی برتر، حقیقت و وجود خدا برسد. از سوی دیگر، سپهری نگاهی درونی به خدا دارد؛ همچنانکه خدا در میان رمانتیکها بعنوان احتیاجی قلبی و درونی، جای باز کرد و آنها به دین از منظری هنری توجّه کردند، یار آشنا و عشقی که در وجودش نهفته است شاعر را به رمزوراز خلقت نزدیک میکند.

transcendental images and its manifestations in biddle dehlavi's lyric poems and sohrab sepehri's poems

background and objectives: in the view of biddle dehlavi and sohrab sepehri, there is an absolute truth and all natural phenomena of the materialworld are the manifestation of the same truth. the spiritual world and the supreme truth that the poet wants to achieve; it is expressed in the form oftranscendental symbols. since the extensive use of these symbols by biddle dehlavi and sohrab sepehri has made their poetry difficult to understand; thepresent article aims to remove some of the ambiguities in the poetry of these two poets, the transcendental symbols in biddle's lyric poetry collection andthe collection of sepehri poems that have a transcendental aspect; examines. in addition to content analysis, the aesthetics of these symbols is also one ofthe goals of the present study. methodology: this research is based on descriptive-analytical method.findings: the transcendental symbols in biddle's lyric poems and sepehri's poetry are rooted in nature. in this way, nature and its manifestations lead to the absolute truth (god) and lead us to theology. conclusion: biddle's transcendental ideas in the divan of ghazals are such that many images are created in contradictory situations. transcendence in his sonnets has a carnal and mystical character and he speaks of purifying the soul and heart and removing the evils of the soul from morals and moral vices in order to reach the ascension, superior life, truth and existence of god. sepehri,on the other hand, has an inner view of god, just as god placed himself among the romantics as a heart and inner need, and they turned to religion from anartistic point of view. is approaching.