بررسی سرعت روایت در هفت پیکرنظامی

زمینه و هدف: منظومۀ داستانی هفت پیکر چهارمین اثر حکیم نظامی گنجوی، شاعر توانای قرن ششم هجری، است. موضوع اصلی این اثر داستان زندگی بهرام گور، از تولد تا ناپدید شدن اوست، به همراه داستانهای متنوع و گوناگونی که در آن آمده و از جمله این داستانها هفت افسانه ای است که از زبان هفت شاهدخت بیان میشود. در این پژوهش، با هدف نشان دادن مهارت نظامی در داستان‌پردازی، مسئلۀ «سرعت روایت» در این مجموعه داستان منظوم بررسی شده است. روش مطالعه: این پژوهش به شیوۀ توصیفی- تحلیلی صورت گرفته است. یافته ها: بررسی سرعت روایت برای آن است که نشان داده شود در یک اثر ادبی رویدادها و کنشهای داستانی در چه مدتی از زمان رخ داده و به تناسب هر یک از برهه های زمانی چه حجمی از داستان به آنها اختصاص یافته است. نتیجه گیری: سرعت روایت در کل منظومه، متوسط است و مولفه های افزایش و کاهش سرعت روایت بشکل متوازن بکار رفته اند. هرچند تعدادی از عوامل کاهش سرعت در برخی داستانها بیشتر و در برخی کمتر است، با توجه به جنبه های هنری و زبان شعری این منظومۀ غنایی، لذت هنری حاصل از کاهش و افزایش شتاب روایت، به توازن و تعدیل داستان کمک کرده است.