جایگاه‌ عرفان در ادبیات ‌منظوم دفاع‌ مقدّس

زمینه و هدف: پژوهش حاضر پیرامون جایگاه عرفان در ادبیات منظوم دفاع مقدّس انجام گرفته است. هدف اصلی پژوهش، پاسخ‌ دادن به این پرسش است که، در ادبیات منظوم دفاع مقدّس از اصطلاحات و تعالیم عرفانی استفاده شده است یا خیر؛ در صورت استفاده، نحوۀ استعمال شاعران از اصطلاحات عارفانه چگونه بوده است؟ روش مطالعه: این ‌پژوهش از نوع نظری است، با تکیه بر تحلیل کیفی محتوا. روش گردآوری داده‌ها کتابخانه‌ای است که بر پایۀ مطالعۀ کتابها و مقاله‌های مرتبط به موضوع، با استفاده از شیوۀ یادداشت‌برداری، داده‌های موردنیاز را بدقّت از منابع، استخراج و ارزیابی کرده است. یافته‌ها: از میان اشعار بررسی‌شده، آنهایی که دارای رویکرد عارفانه بوده‌اند، استخراج گردید و براساس آن، مشخّص شد که شاعران دفاع‌ مقدّس اغلب در شعر خود از تعالیم و اصطلاحات عرفانی بهره ‌برده‌اند، همچنین شاعران به عرفان عملی و نظری توجّه داشته و موضع‌گیری متفاوتی در برخورد با عرفان اتخاذ کرده‌اند. نتیجه‌گیری: آنچه رهاورد این پژوهش است، قطعیت پیوند بین عرفان و مفاهیم آن با ادبیات دفاع ‌مقدّس (شعر) است و نیز، این نکته که تنوّع دیدگاه و تنوّع استعمال در ارتباط با عرفان، توام با شدّت و ضعف، در اشعار شاعران مشاهده شده است.