بررسی گونه‌های طنز پردازی و سبک فکری نویسندگان مکتب داستان‌نویسی اصفهان (با تکیه بر آثاری از هوشنگ گلشیری، بهرام صادقی و محمد کلباسی)

طنز از گونه‌ای از ادبیات غنایی است که به‌قصد اصلاح نابه‌سامانیها، معایب و نقایص جامعه ایجاد میشود و از جهت دورنمایۀ انتقادی، میتواند موثرترین نوع نقد به‌حساب آید. این شیوۀ بیانی دیدگاهی است که نارسایی‌های جامعه را به بهترین شیوه به‌تصویر میکشد ، صادقی و کلباسی داستان‌نویسان معاصر ایرانی مکتبی موسوم به مکتب اقلیمی اصفهان هستند که به‌دلیل برخورداری از روحیات حساس و موشکافانه آثاری را خلق کرده‌اندکه گرچه در زمرۀ آثار طنز به‌معنای صِرف ومحض نیست اما زبان و بیان کنایی، پر طعن و تعریض و گاه آمیخته به شوخ‌طبعی آنان که برای طرح ماجرا مورد استفاده قرار میدهند، سبب خلق آثاری شده است که میتوان آنها را از جنبۀ طنزآمیز و گونه‌های طنز مورد واکاوی و بررسی قرار داد. در مجموع پرسش اصلی این پژوهش آن است که سبک فکری این سه نویسنده در بافت پیچیده، پنهان و پرتعمقداستانهایشان به چه صورت است؟ پاسخ باید بیان کرد که هدف این سه نویسنده در وهلۀ اول طنزپردازی نیست بلکه آنان برای انتقادات اجتماعی خود و خرده‌ گیری بر بحرانهایی که هویت انسان معاصر را تحت‌الشعاع خویش قرار داده است دست به دامان ابزار طنزپرداری آن‌هم از گونۀ طنز تلخ و سیاه شده‌اند. در این پژوهش به بررسی آثار هوشنگ گلشیری، بهرام صادقی و محمد کلباسی از جهت گونه ‌های طنز و تحلیل و نتیجه‌گیری داده ‌ها به‌شیوۀ بررسی سبک فکری بر اساس روش توصیفی- تحلیل بر‌مبنای داده ‌های کتابخانه ‌ای پرداخته‌ایم.