معرفی و بررسی نسخه خطی مثنوی «شاهد غیبی»

احیای نسخ خطی گامی موثر در شناخت میراث فرهنگیو ادبی هر قومی است. پیشرفت و اعتلای هیچ ملتی میسر نمیشود مگر اینکه از پیشینۀتاریخ ادب و فرهنگ خود آگاهی داشته باشد. از این رو انتقال آثار گذشتگان به شیوۀصحیح و به دور از دخل و تصرف، از ضروریات فرهنگی هر جامعه‌ای است. نسخه خطی«شاهدغیبی» یکی از این آثار عرفانی در قالب مثنوی در بحر هرج مسدس محذوف به زبان فارسیاست که آن را شاعری«احمد» نام در سال 1332هجری قمری سروده است. این نسخۀ منحصر بهفرد مشتمل بر دو بخش است: بخش اول آن به شرح احوال«میر محمد زیورالدین» پسر «میرحسینبغدادی» که نسب او به «شیخ عبدالقادر گیلانی» میرسد، پرداخته و بخش دوم آن در بیانسلسلۀ نقشبندیه و آداب سلوک این طریقت است. این پژوهش ضمن توضیحاتی دربارۀ محتواینسخه، به بررسی ساختار و مهمترین ویژگیهای سبک شناسی آن در سه سطح فکری، ادبی وزبانی میپردازد. روش پژوهش حاضر به شیوه تحلیل محتوا و کتابخانه ای و بر اساس اصلاثر و شواهد مستخرج از آن بوده است.