جایگاه ثابت پیر در سیرتحول معنایی مولفه های تصوف ازسده چهارم تا سده هفتم

این مقاله میکوشد ضمن نمایاندن جایگاه پیر در دستگاه تصوف، به نقداین جایگاه بپردازد. با استناد به گزیده هایی از آثار متصوفه طی قرون چهارم تاهشتم هجری(اورادالاحباب: باخرزی، کشف المحجوب: هجویری، اسرارالتوحید: محمّدبن منوّر،قوت القلوب: ابوطلب مکّی، مروّج الذهب:مسعودی، شرح تعرّف: مستملی بخاری، شرح گلشن راز: لاهیجی، آداب الصوفیه: نجم الدینکبری، رسالۀ قشیریه: ابوالقاسم قشیری، تذکرۀالاولیا: عطار، عوارف المعارف: ابوعمرسهروردی، آداب المریدین: ابونجیب سهروردی، اللّمع فی التصوّف: ابونصر سراج، انیس التائبین:احمد جام و مرصادالعباد: نجم الدین رازی) به عقاید گوناگون عرفا دربارۀ پیرپرداخته شده است. با گذشت زمان و قدرت گیری دستگاههای تصوف، کار به جایی رسید که اینعقاید و رفتارهای نامتعارف ومتعاقب آن، فضا برای فساد در برخی گروههای متصوّفهفراهم شود و سبب شد تا صوفی نمایان به جان و مال مردم دست درازیکنند و با نشرعقاید خرافه گونه موجبات انحرافجامعه آن روز رافراهم کنند.