بررسی سبکی و محتوایی غزلیات خواجوی کرمانی

خواجوی کرمانی یکی از غزلسرایان معروف قرن هشتمو اصطلاحاً از شاعران گروه تلفیق و الگوی اصلی حافظ در جریان غزلسرایی است. در اینمقاله که به روش کتابخانه‌ای و به شیوۀ توصیفی-تحلیلی نوشته شده است به بررسی سبک ‌شناسیغزلیات خواجوی کرمانی پرداخته‌ ایم. هدف اصلی این مقاله بررسی و تعیینویژگیهای سبکی و محتوایی در غزلیات خواجوی کرمانی است. نتایج تحقیق نشان میدهد که بحر رمل از میان یازده بحری که خواجو غزلیات خودرا در آن اوزان سروده است، بسامد بیشتری دارد.استفاده از تشبیهات حسی به حسی،ایهام در انواع مختلف آن، تلمیحات گوناگون،از جمله ویژگیهای غزل خواجو در سطح ادبیهستند. وجود تعداد بیشمار اسلوب معادله، تشخیص و پارادوکس در غزلیات وی نشان میدهدکه خواجو از نخستین کسانی است که قدمهای آغازین را برای پیدایش سبک هندی برداشتهاست.عشق، بخش مهمی از مضامین غزلیات او را تشکیل میدهد و پس از آن مضامین عرفانیدر غزل او نمود بیشتری دارد.