سبک فکری شاعران طنزپرداز در دوره پهلوی دوم (مطالعه موردی، وضعیت ادارات)

بهدلیل وجود برخی معضلات سیاسی- اجتماعی از یکسو و گسترش مطبوعات از سوی دیگر ، عصرپهلوی دوم، دوره رونق طنز در ادبیات فارسی معاصر به شمار میرود. بر اساس یکی ازمهمترین نظریه های طنزگویی (انگیزه اصلاح گرایانه)، طنز انتقاد غیرمستقیم از مفاسدو پلیدیهای جامعه، به نیّت اصلاح آنهاست. ما در این مقاله به روش توصیفی، تحلیلی ومتّکی بر مطالعات کتابخانه ای، وضعیت ادارات در اشعار طنز دوره پهلوی دوم را بررسیکرده ایم. نتیجه نشان میدهد که هرکدام از طنزسرایان این عصر به فراخور حال و مقامشان، وضعیت ادارات دوره خودرا به نقد کشانده اند. دادگستری، مجلس شورای ملی، شهرداریها، اداره پلیس و... ازجمله نهادهای اجتماعی هستند که شاعران طنزسرا، به دقّت به آنها پرداخته و معضلاتمربوط به آنها را، موشکافانه بررسی کرده اند. اگرچه ممکن است بیشتر طنزهای سیاسی-اجتماعی هرعصری(بویژه طنزهای ژورنالیستی) بیان اوضاع روز یک جامعه باشد، امایقیناً بعدها بخش مهمّی از تاریخ سیاسی- اجتماعی آن کشور خواهد بود. بنابراین کاوشدر طنزهای ادبیات معاصر از بهترین راههای شناخت تاریخ معاصر ایران است.