بررسی سبک شناسی اشعار ادیب نیشابوری

اگر سبک را «انحراف از نُرم» بدانیم، یکی ازشاعرانی که در عصر مشروطه دارای سبک شخصی بوده‌است، میرزاعبدالجواد نیشابوری، متخلص به«ادیب» است. وی در زمانی‌که اکثر شاعران عصرش، اشعارشان را در خدمت مردمو مشروطه قرار داده ‌بودند، همچنان از مفاهیم کهن صحبت میکند. با این نگرش،میتوان ادیب را به علت دلبستگی و آشنایی بسیار زیاد با زبان وادب کهن فارسی و عربی، تقلید و پیروی فراوان از سبک خراسانی، خصوصاًفرخی سیستانی، شاعر دورۀ بازگشت دانست که در دورۀ مشروطه زندگیمیکند اما در اشعارش به مسائل رایج عصر مشروطه نمیپردازد. حتی رگه‌ هایی از عرفانهم در اشعار او یافت میشود، حداقل در حد استفاده از اصطلاحات صوفیانه که در شعر اوبوفور بکار رفته است.عواملی مانند انس با اشعار پیشین و مطالعات فراواندر حوزۀ ادب فارسی و عربی و در نتیجه استفادۀ فراوان از کلمات و ترکیبات کهن،کلمات غریب و نامانوس، کلمات و عبارات عربی، فراوانی اشارات و تلمیحات، بهره‌گیری وسیع از اطلاعات در علوم مختلف باعثدشواری و دیریابی اشعارش شده است.ازدیگر ویژگیها و نشانه‌های گرایش او به زبان کهن میتوان به استفادۀ فراواناز افعال پیشوندی، بکارگیری دو حرف اضافه برای یک متمم و استفاده از عدد و معدود،جابجایی اجزای فعل مرکب و استفاده از فرایند واجی کاهش و افزایش اشاره کرد. در سطحادبی از تضمین و تلمیح به علت آشنایی با علوم مختلف و زبان عربی، بیشتر بهره بردهو از تشبیه و استعاره در اشعارش به میزان فراوان استفاده کرده است.از ادیب حدودپنج هزار بیت باقی مانده است که بیشتر در قالب غزل، قصیده و رباعی است.