تکنیکهای داستانی در تراژدی سیاوش

داستان سیاوش یکی از داستانهای شاهنامه است که فردوسی در آن با بهره‌ جویی هنرمندانه از برخی از عناصر داستانی و تکنیکهای داستانپردازی زمینه‌ سازغنای بیشتر آن گردیده است. سوگ سیاوش دربرگیرندۀ دو داستان عشق ممنوعۀ سودابه وداستان تبعید سیاوش به توران زمین و کشته شدن او به دست افراسیاب است که به نوعیترکیبی از حماسه و غناست. در این مقاله به بررسی تکنیکهای داستانسرایی شاهنامه باتاکید بر عناصر داستانی در داستان سیاوش پرداخته شده و به روش پژوهش توصیفی-تحلیلینوشته شده است. در سوگ سیاوش از عنصر گفتگو برای نشان دادن افکار شخصیتها، بسطداستان و پیشبرد وقایع، بیان خصوصیات اشخاص، معرفی روابط میان اشخاص و نسبت آنها،تصویرسازی، مشخص کردن مکان، مشخص کردن زمان و فضاسازی استفاده شده است و نتایج بهدست آمده نشان میدهد که فردوسی در این داستان علاوه بر گفتگو از عناصری همچونشخصیت‌ پردازی، کشمکش و پیرنگ در توصیفاتش بهره برده و از تکنیکهایی همچون تعلیق،خوش ‌آغازی، ضرباهنگ، به عقب کشیدن نقطۀ آغاز داستان و ترکیب داستان حماسی باداستان غنایی نیز در پرداخت پیرنگ آن استفاده کرده است.