تحلیل زیبایی شناسانه اشعار سپید دهه های هفتاد و هشتاد با توجه به شعر ده تن از شاعران این دوره

در نقد شعر معاصر توجه به جنبۀ زیبایی‌شناسی اشعار جهت بازشناخت عناصر و مولفه‌های ژرف ساخت و روساخت شعر حائز اهمیت است. در این میان بویژه شاعران سپیدسرا با استفاده از ذوق و استعداد ذاتی خویش و با تکیه بر شگردهای هنجارگریزانه و بکارگیری تکنیکهای متفاوت، به زبانی زنده و پویا رسیده‌اند. در ایننوشته به بررسی عناصر برجستۀ موسیقایی، زبانی، و تصویرساز در شعر ده تن از شاعرانسپیدسرای دهه‌های هفتاد و هشتاد شمسی در ادبیات فارسی و چگونگی ارتباط و پیوند آنهابا عاطفۀ شعری پرداخته شده است؛ عناصری که با ایجاد هنجارگریزی و آشنایی‌زداییموجب زیبایی شعر شده‌اند. اینپژوهش از حیث ماهیت توصیفی تحلیلی است. روش گردآوری اطلاعات بر اساس فیش برداریو با استناد به منابع کتابخانه‌ای است. یافته‌های این پژوهش مبین آن است کهنوآوریها و هنجارگریزیهای این شاعران در بخشهای موسیقایی، زبانی و صور خیال دارایبسامد زیادی است. این شاعران بخوبی توانسته‌اند عاطفه و اندیشۀ شعری را ازطریق اینسه بخش به خواننده القا کنند؛ بنابراین ارتباط مناسبی بین عاطفۀ شعری و بخشهایموسیقایی، زبانی و تصاویر شعری ایشان دیده میشود.