بحثی بر سبک‌شناسی و تعیین نوع نثر کتاب« فرج بعد از شدت»

کتاب فرج بعد الشده، اثری داستانی به زبان عربی، تالیف ابوعلی محسن بن علی تنوخی در قرن چهارم است. این اثر مجموعه حکایاتی است در چهارده باب با موضوعات مختلف که همۀ حکایتها بر محور فرج بعد از شدت( گشایش کار بعد از سختی) نگاشته شده ‌است.از این کتاب دو ترجمه صورت گرفته‌است، یکی به دست عوفی که تنهانامی از آن باقی مانده و دیگری ترجمۀ حسین بن اسعد دهستانی در قرن هفتم است که در سیزده باب صورت گرفته است. این اثر از نظر موضوع، اثری تعلیمی- حکمی محسوب می شود اما از نظر تعیین نوع نثر آن، بین ادبا اختلاف وجود دارد. عواملی مانند نگاشته شدن اثر در قرن هفتم (دورۀ رواج نثر فنی) و تاثیر نوع نثر رایج دوره بر اثر و وجود حکایات مشابه این اثر با کتب داستانی دیگر باعث این اختلاف نظر شده‌است.در این مقاله که به روش کتابخانه‌ای صورت گرفته است در پی فهم نوع نثر این ترجمه هستیم. نتایج تحقیق نشان میدهد که مترجم، در تمامیت اثر، بنای کار خود را بر سادگی متن و ذکر مطالب صرفاً داستانی- تاریخی نهاده، اما از آنجا که در قرن هفتم، دورۀرواج نثر فنی زندگی میکند و خود نیز شاعر و مترجم است، گاهی- خصوصاً در بخش توصیفات- تحت تاثیر شیوۀ مترسلان نثر فنی قرار گرفته‌است و ویژگیهایی را در اثرش داخل ساخته که اثر را بهکتب نثر فنی نزدیک میسازد؛ ویژگیهایی مانند درج آیات و احادیث، سجع‌پردازی، و...