معرفی نسخه خطی دیوان میر والهی قمی؛ شاعر دورۀ صفویه و سبک شناسی آن

از قاموس بیکران شعر و ادب فارسی، با تمامی تلاشهایی که محققان متعدد مبذول داشته اند، هنوز بسیاری از آثار مورد توجه قرار نگرفته است و برای پژوهشگران فرصت شناسایی و تامل در آثار زیادی پیش رو قرار دارد. یکی از شاعران زبردست دورۀ صفوی که متاسفانه آثارش از دیدۀ محققان مغفولمانده است، میر والهی قمی است که با توجه به استعدادی که در عرصه های مختلف از خود نشان داده است، شایسته و بایسته است که آثارش مورد مداقه قرار گیرد.میر والهی قمی که در نیمۀ دوم قرن دهم و ربع اول قرن یازدهم هجری میزیست، از جمله شاعران، تصنیف سازان و موسیقی دانان توانمنددورۀ صفویه و از سادات قم بشمار میاید که باید آثارش را در قلمرو ادبی سبک هندی مورد تجزیه و تحلیل قرار داد. از جمله آثار وی دیوان اشعار است که قصاید، غزلیات، ترجیع و ترکیب بند، مثنوی، هجویات، رباعیات، قطعات و ماده تاریخ را در بر میگیرد و در مجموع شش هزار بیت دارد که بخش عمده ای از آن را قصاید و غزلیات تشکیل میدهد.در این مقال سعی بر آن است که پس از توصیف مختصری دربارۀ دورۀ مربوطه، در وهلۀ نخست به شخصیت میر والهی قمی و در گام دوم به واکاوی دیوان وی بر اساس نسخه های چهارگانۀ جدید پرداخته شود تا از این طریق جایگاه و مرتبۀ شعری این شاعر بزرگ دورۀ صفویه که تا به اکنون تحقیقات درخور توجهی دربارۀ وی صورت نگرفته است، شناسانده شود.