جایگاه عشق در سطح فکری اشعار سلمان ساوجی بر مبنای تقسیم‌بندی عشق در عبهر العاشقین روزبهان بقلی شیرازی

عشق از اساسیترین موضوعات عرفان و شعر فارسی است و انواع زمینی و آسمانی آن در اشعار شاعران و عارفان، مضامین عالی و تعابیر زیبایی را به وجود آورده است. در تفکر روزبهان بقلی شیرازی و سلمان ساوجی، نیز عشق از جایگاه والایی برخوردار است. روزبهان بقلی شیرازی و سلمان ساوجی،بعنوان یکی از تاثیرگذارترین عارفان و شاعران دورۀ خود، توجه وافری به این ودیعۀ الهی دارند و در بیان مفاهیم دینی و واژگان عرفانی از عشق بهره‌‌های فراوانی گرفته اند. این پژوهش که با روش کتابخانه ای، به طریق توصیفی- تحلیل محتوایی درغزلیات سلمان ساوجی انجام شده است، قصد دارد موضوع عشق را در غزلیات سلمان ساوجی،بر مبنای تقسیم‌بندی آن در کتاب عبهرالعاشقین روزبهان بررسی کند و خصوصیات آن را در افکار این شاعر نامی بررسی کند. نتایج تحقیق نشان می‌دهد که در اشعارسلمان ساوجی نیز تقسیم‌بندی عشق (موجود در عبهرالعاشقین) دیده میشود، در نظر سلمان ساوجی، عشق انسانی (به تعبیر روزبهان) پایه و مقدمۀ رسیدن به عشق الهی است و عشق در ارتباط و اتحاد با حسن و جمال و به صورت تجلی، به انسان بخشیده شده است. نامحدود بودن عشق، ازلی و ابدی بودن و انگیزۀ آفرینش و برتری عشق بر عقل از ویژگیهای فکری درخصوص موضوع عشق در غزلیات سلمان ساوجی است.