تحلیل بنمایۀ عشق در حکایتهای عرفانی کشف الاسرار

بنمایۀ عشق، قصه ای طولانی و ژرف به درازای تاریخ حیات بشری دارد که از آغاز شکل گیری اسطوره ها و حکایتهای شفاهی و سخنان منظوم و منثور مکتوب جلوه های جذاب خویش را نمایانده است، از این رو میتوان خدا جویی و عشق را از اصیل ترین گرایشهای ذاتی انسان دانست. این مفهومشکوهمند در گفتار عارفان به اشکال، تعبیرها و تاویلهای گوناگون گنجانده شده است. یکی از این متون، تفسیر عرفانی کشف الاسرار است که با حکایتهای شورانگیز به موضوع عشق پرداخته است. عرفان میبدی، عرفان عاشقانه ای است که نسبت میان خدا و انسان را بر اساس محبت تفسیر میکند و قصه و حکایت بستری مناسب و تاثیرگذار برای بیان این معانی است که میبدی از آن بهرۀ فراوان میبرد و موجب القای هرچه بیشتر مفهوم عشق و انگیزشمعنا در ذهن مخاطب میشود. این پژوهش، با شیوۀ تحلیل محتوای کیفی، از نوع مضمونی به معرفی برخی از این قصه ها با درونمایۀ مرکزی عشق و تحلیل برخی از ابعاد هستی شناسانه و معرفت شناسانۀ آنها میپردازد و هدف آن آشنایی مخاطبان بیشتری از جامعه با متون عرفانی-ادبی زبان فارسی و موضوع دیرینۀ عشق و محبت است. پرسش اصلی پژوهش این است که میبدی تا چه حد توانسته است با ذکر حکایتهای عرفانی عاشقانه، ابعاد گوناگون بنمایۀ عشق را بنمایاند؟