فرآیندگزینش نیروی انسانی در شاهنامه و تطبیق آن با معیار های گزینش در علم مدیریّت منابع انسانی

نظریّه پردازان علم مدیریّت بر این باورند که مدیریّت علمی از سال 1900 میلادی با پیدا شدن نظریّه های جدید آغاز شد. این در حالی است که آثار ادبی جهان و از جمله ادبیّات فارسی ایران زمین، سرشار از ایده های مدیریّتی است که بسیار پیشتر از این نظریّات مطرح شده اند . در این جستار با روش توصیفی- تحلیلی به بررسی یکی از زیرشاخه های علم مدیریّت (گزینش) در حوزۀ مدیریّت منابع انسانی، در شاهنامۀ فردوسی پرداخته و به این نتیجه رسیده ایم که فردوسی، مدیری لایق و شایسته بوده و دیدگاههای مدیریّتی برجسته و ممتازی ارائه کرده است که میتواند الگوی مناسبی برای مدیریّت جامعۀ امروز باشد معیارهای گزینش در شاهنامه برای همه یکسان است و گزینش با مشورت، آزمون، برنامه ریزی و هدفمندی انجام می شود.گاه تغییر در مراحل گزینش به اقتضای شرایط دیده میشود. فرد باید دارای ویژگی های نژادگی، پیشینۀ خوب اخلاقی، فکری و رفتاری، هنر، تخصّص، سن مناسب شغل و ظاهر آراسته و بدون عیب باشد. افراد نادان،فرومایه، ستمکار و ناسپاس از نگاه مدیران شاهنامه مردودند. گزینش وابستگان و خویشاوندان نیز جز در موارد نادر و با رعایت اصول و دارابودن تمام شرایط لازم، جایز نیست. در گزینش های شاهنامه جنسیّت و ملّیّت افراد جزو معیارهای اصلی نیست و در مواردی افرادی شایسته از سرزمینهای دیگر برای پیشبرد اهداف حکومتی دعوت می شوند.