تکنیکهای روایی مدرن در مجموعه داستانهای دهۀ هفتاد (با تکیه بر آثار بیژن نجدی و ابوتراب خسروی )

یکی از کلیدها و راههای گشودن پیچیدگیها و درک یا رفع ابهام داستانهای مدرن، درک شیوۀ روایتگری و شگردهای روایی داستان است. انتخاب و آفرینش شیوۀ روایتگری، در میان مفاهیم و مضامین کهنه یا تکرار شدۀ روایت؛ دنیای تازه ای بر روی نویسنده میگشاید. بیژن نجدی و ابوتراب خسروی از داستان نویسان مدرنیست معاصر هستند که تکنیکهای خاصی در داستان‌نویسی دارند و همین شگردهای خاص، داستانهایشان را از آثار دیگر داستان‌نویسان معاصر متمایز میکند. در مقالۀ حاضر، مجموعه داستانهای « یوزپلنگانی که با من دویده‌اند» و «دوباره از همان خیابانها» اثر بیژن نجدی، و «دیوان سومنات» و « هاویه » اثر ابوتراب خسروی، از منظر تکنیکهای روایی مدرن مورد بررسی قرار گرفته‌اند.نتایج تحقیق نشان میدهد که نجدی و خسروی، در این مجموعه داستانها از شگردهای روایی مدرن مانند سیلان روایت، تکثر راوی، چرخش در زاویۀ دید و... استفاده کرده‌اند.