شگردهای خاص نویسندگی محمد ابراهیم باستانی پاریزی در پژوهشهای تاریخی

در این مقاله به مهمترین اختصاصات سبکی، در کلام باستانی پاریزی، پرداخته شده است. به اذعان علمای تاریخ و تاریخنگاران معاصر، باستانی در نگارش تاریخ شیوه ای منحصربه فرد داشته که نتیجۀ آن، جذابیت و محبوبیت آثار وی و ترویج مطالعۀ تاریخ، در میان اقشار مختلف جامعه شده است؛ با این حال و با وجود نگارش آثار ارزشمند متعدد، در میان دانشجویان ادبیات چهره ای تقریباً ناشناخته است و ازآنجاکه ایشان، بدلیل کتابها و مقالات فراوان، حکم پیشکسوتی را با خود حمل میکرده، لازم است سبک او مورد مداقّه و بررسی قرارگیرد.هدف این مقاله، معرفی مرحوم باستانی پاریزی بعنوان یک نویسندۀ صاحب سبک است. برای این منظور، ضمن بیان چند مورد از اختصاصات مهم سبکی ایشان، برای آنها نمونه هایی ذکر شده است. مهمترین این اختصاصات، طنز است. بعد از آن، بکارگیری تشبیه و تمثیل است که نقشهای تصویرگری، ارشاد و تنبیه را با هم اجرا میکند. همچنین شیوۀ سهل و ممتنع در روایت تاریخ و قالب داستانی، همگام بااستفاده از تکنیک جریان سیّال ذهن و تداعیهای فراوان، به نثر ایشان روح بخشیده، علاوه بر آن، با بهره گیری از بخشهای کهن زبان، موفق به تحریک حس نوستالژی و دلتنگی به گذشته و تجدید خاطرات تلخ و شیرین خواننده و ایجاد جذابیت در سخنش شده است