بررسی شیوه های مضمون سازی و تصویرآفرینی در شعر احمد عزیزی

پس از انقلاب سال 1357 توجه به مفاهیم دینی در جامعه گسترش یافت.بیشتر شاعران نیز به بازتاب آموزه های مذهبی و مضامین اسلامی در سروده هایشان توجه نشان دادند. شاعرانی چون شهریار، طاهره صفار زاده، علی موسوی گرمارودی از این گروه هستند. در سروده این دسته از شاعران که در پ یوند با انقلاب و جنگ هشت ساله سروده شده است، مضامینی چون: ارزشهای قرآنی، معارف اخلاقی، جهاد، شهادت، نهضت عاشورا ومهدویت بیشتر جلوه گری کرد. احمد عزیزی شاعر عصر انقلاب در عرصۀ عرفانی و حماسی، شاعری متعهد بحساب می آید. او در هماورد اندیشه و احساس برای خود رسالت و وظیفه ای بزرگ قائل است و بزرگترین رسالت خود را تربیت نسل انقلابی ایران میداند و دراین باره زبان شعر را به خدمت میگیرد. توجه فراوان او به ترکیب سازی و آفرینش ترکیب های بدیع و ملیح در مثنویهایش برجوشش و طراوت شعرهایش میفزاید؛ ترکیب سازیهای احمدعزیزی بهره مند از آیات قرآن کریم و مضامین آیینی است. این مقاله بهبررسی شکلی و محتوایی تصاویر خلق شده در شعر احمد عزیزی میپردازد. دامنه این پژوهش، بررسی استقرایی برخی از سروده های اوست. تاکنون اثری پژوهشی یا نگارشی در قالب مستقل و در زمینه‌ صور خیال اشعار این شاعر نام آشنا، منتشر نشده است و میتوان این پژوهش را نخستین قدم در مسیر نقد و بررسی تصویر آفرینی ادبی در شعر احمد عزیزی دانست.