پیوند عشق و زیبایی در آثار عطار نیشابوری

مکتب جمالیه در عرفان ایرانی و اسلامی با استفاده از دستاوردهای حکمت یونانی و اشراق شرقی و به ویژه با بهره­ گیری از حکمت ایران باستان، در قرون نخستین اسلامی و با ابتکار شخصیتیاحتمالا ایرانی به نام ابوحلمان (قرن سوم هجری) شکل گرفته و با استفاده از تعالیم قرآنی به مکتبی بزرگ در عرفان اسلامی تبدیل شده است. مهمترین اصول فکری این مکتب ایجاد خلقت بر مبنای عشق حق‏ تعالی به حسن خویشو زیبا بودنِ تمام مخلوقات است و به دنبال تبیین ارتباط میان «عشق» و «زیبایی» نیزمیباشد. عطار نیشابوری، به زعم تنی چند از پژوهشگران حوزه عرفان، از بزرگان اینمکتب محسوب میشود. در این مقاله پاره­ای از مهمترین اندیشه­ های جمالی عطار مانند«عشق فرزند حُسن» و «زیبا دانستنِ هستی» در مثنویهای او مورد بررسی قرار میگیرد تاخطّ فکری عطار از این منظر و رویکرد این نوع اندیشه در خلقِ آثارش مشخّص گردد. بابررسی مثنویهای عطّار از این منظر، تمایل او به اندیشه­ های جمالیه، مشخّص میشود.