نگاهی به ویژگیهای سبکی منظومۀ مجمع البحرین اسیری

منظومۀ مجمع­ البحرینِشاعری متخلص به اسیری (تصنیف913ق.)، از مجموعه اشعار آیینی است که مشتمل بر11400بیت است. این نسخۀ خطی با وجود پختگی زبان و اندیشۀ شاعر، اهمیت آن در سیر تحولسبکی، داشتن مختصات کهنه و نو، شرح و بسط زندگی پیامبر اکرم(ص) تا رحلت ایشان ودلاوری های حضرت علی(ع) به شیوۀ حماسی و نیز دارا بودن واژه ها و اصطلاحات عرفانی،دینی، عربی، ترکی، مغولی و ترکیبات ابداعی، کمتر مورد بررسی و شناخت قرار گرفتهاست. اگر چه اسیری در کاربرد صنایع لفظی و معنوی تواناست ولی در این حماسۀ دینی کهمخاطبین آن عموم مردم هستند، کاربرد صنایعلفظی بیشتر مشاهده میشود، بویژه آرایه های تکرار و جناس که بالاترین بسامد رادارند. او کمتر به تعمّق میپردازد و از صنایع معنوی و بیان در حد اعتدال بهره جستهاست. آرایۀ تشبیه به ویژه از نوع حسی_حسی بالاترین و مجاز کمترین بسامد را دارد.افکار عارفانه؛ بر پایۀ عشق بودن جهان ، وحدت در عین کثرت و کثرت در عین وحدت،انسان کامل و...از جمله مختصات فکری شاعر شیعه مذهب این منظومه است. با واکاوی همۀابیات منظومه در سه قلمرو زبانی، ادبی و فکری به شیوۀ استقرایی و توصیف و تحلیل،نگارندگان این مقاله کوشش کرده اند تا به این پرسش پاسخ دهند که اهمیت و ویژگیهایسبکی مجمع البحرین چیست؟