سبک و ساختار دستوریِ جمله‌های ناقص در مثنوی مولانا

در جستجوی جذابیت مثنوی مولانا، نقش زبان و ساختاردستوری قابل چشم پوشی نیست. زبان و معنا در مثنوی توامانند. ساختار دستوری زبانفارسی در مثنوی مولانا دارای برجستگیها، خلاف عادتها و منطق گریزیهایی است که جزدر همان نظام معنایی قابل بررسی نمیباشد مولانا با استفاده از شگردِ حذف،داستانهای پیشینیان را در زیباترین و شاید موجزترین شکل ممکن بیان نموده است. به قرینه‌‌های لفظی یا معنوی میتوان عناصر و اجزایجمله را حذف نمود. همین عنصر در زبان مولانا بگونه‌ای عمل مینماید که تبدیل بهعنصری سبک ساز میشود. نکته اینکه «حذف» از خصایص سبک زبانی شعر مولاناست. در اینمقاله حذفهای هنری، در ساختار جمله سنجیده شده است و همین حذفیات تحت عنوان «جمله‌هایناقص» طبقه بندی شده است. کم‌کوشی در سوال و جواب، برشمردن و توضیح ساختار جمله‌هایبی‌فعل و جمله‌های بی‌شخص و نهاد و نشاندادن حذفهای با قرینه و بی‌قرینه از نتایج این پژوهش است.