کاربست روش طراحی مفهومی و زمینه‌گرا در فرایند آموزش طراحی معماری به هنرجویان هنرستان

افزایش کیفیت آموزش و تربیت نیروی انسانی ماهر متناسب با نیاز بازار کار از اهداف اساسی هنرستان ها است. این مهم در برخی از رشته ها از جمله معماری به طور موثر محقق نشده است. هدف از این مقاله بررسی کاربرد روش مفهومی (کانسپچوال) و زمینه گرا (کانتکسچوال) در فرایند آموزش طراحی معماری به منظور بهبود تفکر طراحیهنرجویان هنرستان است. چرا که دستیابی به طرح معماری بدون داشتن تفکر طراحی ممکن است؛ ولی از ارزش و اعتبار لازم برخوردار نیست. در این پژوهش با استفاده از روش شبه آزمایشی به بررسی ارتباط روش های طراحی با ارتقا آموزش و بهبود تفکر طراحی هنرجویان معماری پرداخته شد. جامعه آماری شامل 153 نفر از هنرجویان معماری در سه هنرستان در سطح شهر تهران بود که به سه گروه تقسیم شدند. در گروه های آزمون، آموزش طراحی معماری به روش مفهومی و زمینه گرا انجام شد و گروه سوم به عنوان گروه کنترل با روش معمول و بر اساس تمرینات کتاب آموزش دیدند. ابزارهای سنجش در این مقاله پیش آزمون و پس آزمون بود. روند اجرای این آزمایش در شش جلسه 8 ساعته در کلاس طراحی معماری و به شیوه کرکسیون فردی و جمعی انجام گرفته است. به منظور آزمون فرضیه های تحقیق از کوواریانس تک متغیری با استفاده از نرم افزار spss23 استفاده شد. نتایج حاصل از به کارگیری این روش ها، نشان داد که آموزش هر دو روش مفهومی و زمینه گرا به طور قابل توجهی در بهبود تفکر طراحی نوآموزان معماری موثر است و بین میانگین تعدیل شده نمرات تمرین طراحی گروه کنترل (13.15=m)، زمینه گرا (15.84=m) و مفهومی (16.71=m) تفاوت معنی داری وجود دارد (83.07=2η=0.52،p< 0.001، f2،151). بااین حال، آموزش طراحی مفهومی در مقایسه با آموزش طراحی زمینه گرا تاثیر بیشتری بر خلاقیت و نوآوری هنرجویان دارد (0.002=p)؛ بنابراین استفاده از روش های طراحی مشخص و متناسب با هنرجویان نوجوان در خلق موقعیت های یادگیری جذاب تاثیرگذار است. همچنین انگیزه و فرایند یادگیری را در هنرجویان تقویت کرده و توانایی طراحی آنان را افزایش می دهد.

application of conceptual and contextual design methods in the process of teaching architectural design to art school students

enhancing the quality of education and developing skilled human resources that align with labor market demands is a fundamental goal of vocational schools. however, this objective has not been effectively achieved in certain fields, particularly in architecture. this article aims to explore the application of conceptual and contextual methods in architectural design education to improve the design thinking skills of novice students. while it is possible to produce architectural designs without effective design thinking, such outcomes often lack the necessary value and credibility. this study employs a quasi-experimental design to investigate the relationship between design methodologies and the enhancement of educational outcomes and design thinking among architecture students. the sample consisted of 153 architecture students from three vocational schools in tehran, who were divided into three groups. group 1 received instruction in architectural design using the conceptual method. group 2 was taught using the contextual approach, while group 3 served as the control group, where instruction followed traditional methods based on textbook exercises. the assessment tools utilized in this study included pre-tests and post-tests. the experimental sessions were conducted over six meetings, each lasting 8 hours, in an architectural design class, incorporating both individual and group critiques. the results of this study indicate that instruction in both the conceptual and contextual approaches significantly enhances the design thinking abilities of novice architecture students. notably, the conceptual design method demonstrated a greater impact on students’ creativity and innovation compared to the contextual approach. therefore, employing specific design methodologies that resonate with the cognitive frameworks of adolescents proves effective in creating engaging learning environments. furthermore, these methods bolster student motivation and facilitate the learning process, ultimately enhancing their design capabilities.