نقش علما و دانشمندان عصر صفوی در گسترش فرهنگ شیعه

با نگاهی به تاریخ سیاسی شیعه، چنین به نظر می رسد که از اوایل قرن چهارم تا قرن دهم هجری قمری، علمای شیعه حکومت را حقّ خود و دیگر فقها می‏دانسته‏اند و تا پیش از عصرصفویّه، شیعیان به‏عنوان یک اقلیت محسوب می‏شدند. امّا با ظهور علمای شیعه، به‏خصوص علمای جبل عامل، در عرصه‏های مختلف اجتماعی، سیاسی و... کشور، از این حساسیت‏ها کاسته می‏شود و زمینه‏ی بسط و گسترش آموزه‏های شیعی فراهم می‏گردد. از دست‏آوردهای دینی و ملّی حکومت صفویّه می‏توان به این نکات اشاره کرد: تشکیل حکومت متمرکز در سراسر ایران با مطیع نمودن حکّام ولایات و مناطق مختلف، شیعه کردن حاکمیّت و مردم که زمینه‏های آن در طول سده‏های قبل از آن ایجاد و به‏صورت منطقه‏ای و مقطعی در نقاط مختلف ایران تجربه شده بود، استفاده‏ی هنرمندانه از سرمایه عظیم دلدادگی ملت ایران به اهل بیت (ع)، باوجود سابقه‏ی دیرین در این زمینه و عمل‏کرد به آن در مناطق مختلف ایران با شیوه‏های گوناگون از جمله تقیّه به آن.