تضاد و تعارض قومی عناصر ترک و تاجیک در عصر صفویه(از شاه تهماسب تا پایان حکومت صفوی)

تضاد و تعارض میان سران و سرداران قزلباش با صاحب منصبان ایرانی فقط جلوه های خاصی بود که پس از فتح ایران توسط اعراب تا انقلاب مشروطه به صورت های گوناگون بروز یافت . همین تضاد هنگام به قدرت رسیدن شاه اسماعیل نیز وجود داشت. وی در پی تحکیم فرمان روایی خویش آگاهانه و در رویکردی توطیه گرانه ، از این تضاد در راستای حفظ و استحکام قدرت خویش بهره جست . تنش های قبیله ای قزلباشان در عصر شاه تهماسب ادامه یافت و در عصر محمد خدابنده با قتل ملکه رویکردی نو به خود گرفت . عصر شاه عباس در واقع عصر تحدید قدرت قزلباشان و ایجاد مناصب جدید نظامی و جای گزینی نیروی سوم به جای قزلباشان است . عصری که عنصر ترک و تاجیک در تقابل با گرجیان و ارامنه ظاهر گردید . گویی دشمنی این دو عنصر پایانی نداشت و تنش و تعارض در عصر شاه سلیمان و به خصوص شاه سلطان حسین ادامه یافت و با قتل لطفعلی خان و فتحعلی خان اعتمادالدوله طومار سلسله صفویه با هجوم افغان در اثر تزلزل در ساخت اداری در نوردید و عاملی شد برای انحطاط و فروپاشی دولت صفویه .