نقش کرمان در سقوط دولت صفویه

بدون شک، یکی از بهترین روزگاران مردم کرمان در سده‏های اخیر، دوران پادشاهی شاه عباس صفوی وحکومت گنجعلی‏خان بر این دیار بوده است. قرار گرفتن بر سر راه‏های تجاری بندرعباس و هندوستان و توجه اروپاییان به محصول تجاری با ارزش منطقه، پشم، کرمان را مبدل به یکی از آبادترین شهرهای ایران در دوره صفویه کرده بود؛ اما این روزگار خوش عمر چندانی نداشت، چرا که در دوران پادشاهی شاه سلیمان و شاه سلطان حسین، منطقه جنوب شرق، وبه ویژه کرمان، از یک سو به علت اهمال و بی‏توجهی امنای دولت اصفهان، واز سوی دیگر به علت شرایط خاص قندهار(کلید طلایی دروازه شرق)و بلوچستان ناراضی، گرفتار نا امنی راه‏ها،غارت کاروان‏ها و کشتار مردم توسط دسته‏های بلوچ شد، که نتیجه آن‏ها مشکلات اقتصادی و ویرانی کرمان بود. شورش حاجی محمد جعفر کرباس فروش، کدخدای اصناف کرمان، نشانه‏ای بارز از ناخشنودی مردم از شرایط موجود و ترس و واهمه از حملات مجدد بلوچ‏ها و نا امیدی از حکومت وقت را به‏دست می‏دهد. البته، شورش با پا در میانی بزرگان و علمای کرمان فرو نشست، اما دیری نپایید که دربار اصفهان و حکومت کرمان، تاوان بی‏توجهی خود به منطقه جنوب شرق را به سختی پس می‏دادند. قندهار که منطقه‏ای سوق‏الجیشی در شرق و همواره مورد منازعه ایران و هندوستان بود، در دل خود محمود غلزایی را پرورش می‏داد که در دو حمله در سال‏های 1131و 1133 ه.ق، کرمان را به تصرف درآورد و هم‏راهی اقلیت‏های ناراضی ایرانی، مانند زرتشتیان و بلوچ‏های سنی مذهب، با وی، سقوط اصفهان و فروپاشی سلسله صفویه را به دنبال داشت.این پژوهش از نظر ماهیت و روش در ردیف تحقیقات تاریخی قرار می‏گیرد و به شیوه توصیفی- تحلیلی انجام شده است .