بهداشت روانی و جسمانی زن قاجار به روایت سفرنامه نویسان

دوران قاجار، دورانی است که زنان در طبقات مختلف جامعه موقعیت مناسبی نداشتند، چرا که معضلات متعددی گریبان‏گیر آنان بود و سرنوشت‏شان در دست کسانی غیر از خودشان قرار داشت.زن در جامعه قاجاری همواره در معرض تهدید خطرات گوناگونی بود که زندگی وی را دچار تغییرات ناخواسته می‏کرد. برای مثال، مطرود و بی‏پناه ماندن در اثر بی‏مهری شوهران، به دلیل ازدواج مجدد یا طلاق و نداشتن آگاهی از حقوق اجتماعی خود، که از تبعات ازدواج زودرس و ماندن در اندرونی‏ها بود؛ همچنین نبود آموزشی درست و فراگیر برای همه زنان از تمام اقشار جامعه، به این منجر می‏شد که تا قبل از انقلاب مشروطه تقریباً اکثر زنان ایرانی ـ بجز مواردی در طبقات اجتماعی بالاـ برای خود هیچ حقی قایل نبودند.بیگانگان بسیاری که در دوران قاجار، به دلایل مختلفی به ایران سفر کردند، در سفرنامه‏های خود به توصیف زندگی زن ایرانی پرداخته‏اند و آثار آنان انعکاسی از سختی‏ها، ناملایمات و موقعیت اجتماعی زنان دوره قاجاریه است.در این پژوهش، سعی شده است به مسیله بهداشت روانی و جسمانی زن قاجار از دید سفرنامه‏نویسان پرداخته شود؛ زیرا سفرنامه‏نویسان، بهداشت روانی و جسمانی زن ایرانی را، به علت اهمیت فردی و اجتماعی‏اش، مورد بررسی قرار داده‏اند.