تحلیل نماد و اسطوره در تاریخ

اساطیر در میان همه ملت‏ها و اقوام وجود دارند و به عنوان بخشی از فرهنگ قومی، بومی و ملی، چه در میان ملت‏ها و جوامع شهرنشین و چه قبایل پراکنده، اعتقادات اسطوره‏ای در شکل آیین‏ها و رسوم به چشم می‏خورند. اساطیر دیدگاه‏های جامعه‏ای را منعکس می‏کنند که در آغاز به آن تعلق داشته اند، دیدگاه‏های مردم نسبت به خیر و شر، خدایان و دلاوری های قهرمانان و موجودات افسانه‏ای. اسطوره حاصل و عصاره تفکر و اعتقادات و ناشی از اندیشه بشر است و یکی از عنصرهای اصلی سازنده فرهنگ قومی جوامع نخستین بوده و به عنوان بخشی از هویت اقوام و برآورنده نیازهای معنوی و مادی انسان به شمار می رفته است؛ پس می تواند مشخص کننده ساختار حیات اجتماعی یک قوم و ملت باشد. اساطیر در نمادها متجلی می شوند. وقتی این نمادها به اساطیر کهن یک سرزمین مربوط می‏باشند، ناخودآگاه بر جان و روان هر فرد تاثیر می‏گذارند. در این مقاله اسطوره به عنوان نمادی از تاریخ در نظر گرفته شده است و برخی از نمادهای اساطیری در تاریخ فرهنگی ایران، در منابع مربوط به پیش از اسلام و پس از اسلام مورد مطالعه و بررسی قرار گرفته اند و منشا اساطیر و تغییراتی که در طول زمان در آن‏ها ایجاد شده و سیر این تحول، مورد بررسی واقع شده است.یافته های این تحقیق نشان می دهد که با بهره‏گیری از اساطیر، می توان رفتارهای فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و روانی اقوام گوناگون را تحلیل کرد.